BART VAN DE WEIJER – zonder titel

In 1969 kreeg Bart van der Weijer van  de gemeente Amsterdam een vrije opdracht voor het maken van een beeld speciaal voor het Beatrixpark. Bart van de Weijer denkt dat dit beeld het eerste beeld van cortenstaal was in Nederland. Cortenstaal is een metaallegering, bestaande uit ijzer met toevoegingen, waaronder koper. De roestkleurige oxidehuid schermt het dieperliggende materiaal af van zuurstof, waardoor echte roestvorming sterk wordt vertraagd. In naden en holtes kan door vocht wel sneller roest ontstaan. In maart 1970 werd het ontwerp door de kunstcommissie goedgekeurd. Het voltooide beeld kon niet in één keer op een truck worden vervoerd, het werd in gedeelten aangevoerd en moest ter plekke aan elkaar worden gelast. De afmetingen zijn 188 x 465 x 230 cm. Vanwege het gewicht van het beeld moest er ook eerst een betonnen plaat in een bekisting worden gegoten, dat heeft een aantal dagen geduurd. Op 17 december 1970 stond de Speelplastiek uiteindelijk in zijn volle glorie in het park, maar aan officiële onthullingen deed de gemeente Amsterdam in die jaren niet: “het ging er vrij onverschillig aan toe”, volgens Van der Weijer.

bron: vriendenbeatrixpark.nl

FRED CARASSO - Flora

In het Beatrixpark staat Flora een beeld uit 1941 van Fred Carasso. De opdracht tot het maken van het beeld kreeg Carasso van de Gemeente Amsterdam. Gedurende de crisisperiode in de jaren dertig van de vorige eeuw waren het moeilijke tijden voor de onafhankelijke beeldhouwers. Om die reden gaf de stad opdrachten aan deze kunstenaars ter ondersteuning.

Het gedeelte van het park waar Flora oorspronkelijk stond moest in 1961 plaats maken voor de nieuwe RAI. Het beeld kwam terecht op een gemeentewerf aan De Nieuwe Meer. De gemeente voelde niets voor herplaatsing. Na aandringen van de familie en bemoeienis van de toenmalige wethouder Han Lammers is het beeld op 1 februari 1972 toch herplaatst op de plek in het park waar het nu staat.

bron: NieuwsbriefVrienden van het Beatrixpark, 24^e jaargang, najaar 2005 pagina 14 en 15

ELLEN BEERTHUIS ROOS – l’Après-midi d’un faune

Eind jaren vijftig, het was de tijd van de maatschappelijke en culturele wederopbouw na de oorlog, kreeg Ellen Beerthuis Roos van de gemeentelijke kunstcommissie een vrije opdracht voor het maken van een beeld voor het Beatrixpark. Het was haar eerste opdracht, een eigen stijl had ze toen nog niet ontwikkeld. Ze koos spontaan voor een beeld in water, met een fonteinfunctie. Luisterend naar de Prélude à l’après-midi d’un faune  van Claude Debussy kreeg ze de inspiratie voor het beeld. Twee vrouwenfiguren/nimfen zitten op een klein eiland onder een boom. De ene figuur leunt tegen de stam, de andere knielt. Een fluitspelende faun zit erachter ook tegen de stam geleund.

bron: NieuwsbriefVrienden van het Beatrixpark, 26e jaargang voorjaar 2007, pag.19 en 20 -  Mirjam Louisse. 

LEO BRAAT - Zeemeermin

Aan de rand van het kinderbadje in het Beatrixpark staat in het badseizoen het beeld De Waterspuwer of Zeemeermin. Beeldhouwer Leo Braat heeft het beeld zo gemaakt dat kinderen erop kunnen klauteren. In 1942 kreeg het beeld een plaats bij het kinderbadje in het deel van het park dat in 1960 moest wijken voor de bouw van het RAI-complex. Het beeld verhuisde toen naar de huidige locatie. In 1985 werd het beeld weggehaald nadat het erg was beklad. Het werd in 1993 teruggevonden op een werf van de gemeente, maar met slecht één visfiguur. In overleg met de familie van de beeldhouwer is een vis nagemaakt. Sindsdien wordt het beeld na de zomer uit voorzorg opgeslagen.

bron: Vereniging Vrienden van het Beatrixpark

ELANA ENGELSEN – Spelende hond

In het Beatrixpark staat een standbeeld van een hond. Niet een speciale hond, nee … zomaar een hond. De hondenbezitters die dagelijks in het park hun hond uitlieten vonden dat er een monument moest komen van hun trouwe viervoeter. Door zo’n vijftig mensen werd 5000 gulden bijeengebracht. De opdracht ging naar de Noorse beeldhouwster Elana Engelsen. Zij woonde en werkte een aantal jaren in Nederland. Begin jaren tachtig is zij weer teruggekeerd naar haar geboorteland. Op 12 mei 1979 werd de hond onthuld.

JAN TRAPMAN - Pinguins

“Pinguins” van Jan Trapman bestaat uit een beeldengroep van twee rijen van ieder vijf pinguins op een gemetseld voetstuk in een vijver van het Beatrixpark. Het beeldje is afkomstig van de brug Admiralengracht/Jan van Galenstraat en is om onbekende redenen in het Beatrixpark geplaatst. Naast deze brug staan nog steeds beelden van een ijsbeer en een tijger van Trapman (zie dit blog van 15 juli 2011).

bron: Mirjam Louisse, Nieuwsbrief Vrienden van het Beatrixpark, najaar 2006 - pag 20/21

FELIX VAN KALMTHOUT – z.t.

In het Beatrixpark is het ook lente. De meerkoeten hebben een prachtig plekje gevonden om een nest te bouwen. Onder de stalen sculptuur uit 1988 van Felix van Kalmthout zitten ze in ieder geval  droog, maar tevens kunnen ze bij onraad met de fietsbel alarm slaan. Verder is dit RVS beeld te water in zijn eenvoud, prachtig in deze omgeving.

BENNO RÉWINKEL-WILDENBURG en PAUL VAN PIECK TOT BEEST - Your life is calling (Vuisten)

1990 was het Vincent van Gogh jaar.  Dat werd in Amsterdam groots gevierd met een grote overzichtstentoonstelling in het Van Goghmuseum. Ook was er naast het museum, op het Museumplein een Van Gogh dorp opgetrokken. Er was veel kritiek op het vercommercialisering van de kunst. Benno Réwinkel-Wildenburg en Paul van Pieck tot Beest gaven die kritiek vorm door het kunstwerk Vuisten te maken. De sculptuur met twaalf gebalde vuisten (voor iedere maand van het jaar één) werd gemaakt van gewapend beton en woog maar liefst 5 ton. Met een hoogwerker werd het  beeld illegaal op het Museumplein geplaatst. Ondanks de uitgebreide bewaking bij het Van Gogh dorp, kon men het beeld in alle rust plaatsen. Men had het idee dat het een onderdeel van de tentoonstelling was. Uiteindelijk werd het duidelijk dat het om een protestactie ging, maar het kunstwerk gedoogd omdat het geen politieke actie betrof en mocht blijven staan. Vanwege de herinrichting van het Museumplein in 1998 moest het beeld weg. Het werd een jaar later herplaatst in het Beatrixpark.

bron: Nieuwsbrief - Vereniging Vrienden van het Beatrixpark, voorjaar 2008