HENK VISCH - Noch einmal / Het Been

In het talud langs het spoor aan de Polderweg in Oostpoort staat een bronzen been van 6 meter hoog. Het kunstwerk met de titel Noch einmal is ontworpen door Henk Visch. De kunstenaar maakte meer benen, elke keer als er een plek is gevonden, maakt hij een nieuwe.

Dit exemplaar van ‘Het Been’ is gemaakt in opdracht van woningcorporatie Ymere voor een woonwijk in Haarlem. Maar de gemeente Haarlem had geen vergunning afgegeven om het te plaatsen.

HENK VISCH – De Onbeweeglijken

De Onbeweeglijken doopte Henk Visch zijn beeldenserie die hij oorspronkelijk voor de stad Hamburg in 2000 maakte. In het Amsterdams Medisch Centrum zijn drie figuren uit deze zevendelige serie te zien: Springend Oog, Zwarte Adem en Brandende Bloem. 

Met liefde voor de taal werkt Henk Visch sinds 1980 aan zijn voortgaand oeuvre. Hij duidt de wereld in beelden, tekeningen en in taal. “Als kunstenaar houd je je op in het domein van de vluchtigheid. Je beseft dat alles eigenlijk maar onvoorstelbaar eventjes bestaat. Alles is een droom die weg is voor je het weet, een vogeltje dat zingt en wegvliegt. Maar juist te midden van die vluchtigheid schuilen de momenten waarop iets ontstaat. Die momenten wil je vasthouden. Dat is kunst.” 

citaten uit: A. Spaninks e.a., ‘Henk Visch: Het theater van de onbeweeglijken’

BEELDEN AAN ZEE AAN HET IJ - HENK VISCH – Geheel de Uwe

Op de tentoonstelling ´Beelden aan Zee aan het IJ´ in de OBA ligt in een grote vitrine een beeld van Henk Visch. Het beeld uit 1988/89 stelt een hermafrodiet voor en heeft, zoals eigenlijk alle beelden van Visch, een geheimzinnige beeldtaal. De titel ‘Geheel de Uwe’ en dan bovendien nog de houding van het beeld, lijkt een sexuele beschikbaarheid te suggereren. Ook hysterie is niet vreemd aan de gespannen houding van het lichaam en de aapjes in de buurt van de schaamstreek zouden kunnen verwijzen naar schaamteloosheid en wellust.

IRIS LE RÜTTE - Hazentafel

Ze vallen niet erg op, deze springende hazen, want ze staan achter een heg, op een speelplaatsje in de Dufaystraat. Deze tafel met poten van hazen is gemaakt in 2006 door de beeldhouwster en dichteres Iris de Rütte. Zij behoort tot de groep kunstenaars (met ondermeer Tom Claassen, Nicolas Dings, Joep van Lieshout en Henk Visch) die zich sterk maken voor de ‘nieuwe figuratie’.

HENK VISCH – Danser

Henk Visch plaatste een gouden man op het dak van de nieuwbouw van het Oranje Nassau Kazerne terrein (Johanna ter Meulenplein). Per etmaal schuift de Danser  via een rails, ’s nachts zo’n twintig centimeter op. De reis langs de dakrand neemt in totaal zo’n zestien maanden in beslag en dan mag hij weer terug. Maar helaas staat deze Danser al weer een tijdje stil. Het mechaniek werkt niet meer. Ach, zo is hij ook mooi.

bron: Het Amsterdam Beeldenboek, 1996